Słownik prawa autorskiego i wolności w internecie

Utwór i prawa autorskie

Prawo autorskie w internecie obejmuje między innymi teksty, fotografie, ilustracje i nagrania publikowane cyfrowo. Przy ocenie konkretnego materiału ważne jest rozróżnienie jego twórczej formy od samego pomysłu oraz ustalenie, kto go stworzył. Osobno należy rozpatrywać prawa osobiste, związane z autorstwem i więzią twórcy z utworem, oraz prawa majątkowe dotyczące korzystania z niego. Poniższe definicje pomagają rozpoznać te pojęcia w typowych sytuacjach internetowych.

Utwór

Utwór to twórczy sposób wyrażenia treści, a nie sam temat, pomysł ani ogólna informacja. W ochronie liczy się konkretna forma, w której autor przedstawił swoje ujęcie: dobór słów, kompozycja, układ elementów albo indywidualne rozwiązania wizualne. W polskim prawie pojęcie odnosi się do przejawu działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalonego w jakiejkolwiek postaci. Nie musi to być materiał drukowany ani ukończony w technicznym sensie; tekst zapisany w pliku lub fotografia opublikowana w serwisie również mogą być utworami.

Przykładowo, temat „dojazd rowerem do pracy” jest pomysłem, z którego może skorzystać wiele osób. Jedna osoba napisze osobistą relację z trasy, druga przygotuje poradnik z własną strukturą i opisami, a trzecia stworzy komiks o porannym ruchu ulicznym. Sam wspólny temat nie oznacza, że teksty są tym samym utworem. Ocenie podlega konkretna treść i sposób jej przedstawienia, a nie wyłącznie podobieństwo zagadnienia.

W internecie utworem może być na przykład wpis na blogu, autorska grafika w poście, film lub fotografia. Nie każda krótka fraza czy zestawienie informacji spełnia jednak kryteria ochrony. Znaczenie ma to, czy w materiale widać indywidualny wkład twórczy, a granica zależy od jego cech. Dlatego dwa materiały o tej samej aplikacji mogą być odrębnymi utworami, jeśli różnią się własną formą i opracowaniem. Rozpoznanie utworu zaczyna się od wskazania, co dokładnie zostało stworzone, zamiast przypisywania ochrony samemu tematowi.

Twórca

Twórcą jest osoba, która stworzyła utwór, czyli nadała mu konkretną, twórczą formę. Może to być autor tekstu poradnikowego, fotograf wykonujący zdjęcie albo osoba projektująca autorską ilustrację do wpisu. Twórcą jest człowiek, a nie konto w serwisie, firma czy urządzenie, za pomocą którego materiał został opublikowany. Narzędzie może ułatwiać pracę, lecz samo kliknięcie przycisku „opublikuj” nie czyni publikującego autorem treści.

Przykład: fotograf robi zdjęcie wydarzenia, a redaktor serwisu dodaje je do artykułu. Fotograf jest twórcą zdjęcia, natomiast redaktor odpowiada za publikację materiału na stronie. Jeżeli redaktor napisał także tekst artykułu, może być jego twórcą, ale nie staje się przez to automatycznie twórcą fotografii. Wspólny materiał może zawierać kilka utworów i mieć różnych twórców.

Twórca może sam udostępniać utwór albo powierzyć jego publikację innej osobie lub podmiotowi. Warto więc oddzielić autorstwo od technicznego zamieszczenia pliku oraz sprawdzić, kto stworzył konkretny tekst, zdjęcie czy grafikę. To rozróżnienie pomaga poprawnie opisać autorstwo materiału w serwisie internetowym.

Autorskie prawa osobiste

Autorskie prawa osobiste mają charakter niemajątkowy: chronią związek twórcy z utworem, a nie wynagrodzenie za jego wykorzystanie. Obejmują między innymi prawo do autorstwa oraz ochronę integralności dzieła. W praktyce internetowej mogą mieć znaczenie zarówno przy podpisaniu zdjęcia, jak i przy późniejszej zmianie opublikowanego tekstu.

Autorstwo oznacza, że twórca może być wskazany jako autor konkretnego utworu, na przykład fotografii zamieszczonej w galerii internetowej.
Oznaczenie nazwiskiem lub pseudonimem pozwala powiązać publikowany materiał z twórcą, o ile sposób publikacji uwzględnia wybraną przez niego formę oznaczenia.
Integralność utworu dotyczy jego formy i treści; istotne przerobienie ilustracji do wpisu może naruszać więź twórcy z dziełem.
Prawo do decydowania o pierwszym udostępnieniu dotyczy momentu, w którym utwór po raz pierwszy trafia do publicznego obiegu, na przykład do serwisu.

Praw osobistych nie należy utożsamiać z prawem do zarobku ani z samym dostępem do pliku. Przykładowo, opłacenie publikacji zdjęcia nie przesądza samo przez się, że publikujący stał się jego autorem. Oznaczenie autora i poszanowanie integralności utworu pozostają odrębnymi kwestiami od zasad korzystania z materiału. Takie rozróżnienie pomaga opisać, jakie prawa twórcy online dotyczą autorstwa, a jakie odnoszą się do korzystania z utworu.

Autorskie prawa majątkowe

Autorskie prawa majątkowe dotyczą korzystania z utworu i zezwalania na korzystanie z niego. W praktyce oznaczają możliwość decydowania o określonych sposobach użycia materiału, na przykład o jego publikacji, kopiowaniu lub udostępnieniu odbiorcom w internecie. Mogą mieć wymiar finansowy, ponieważ korzystanie z utworu może odbywać się odpłatnie. Nie przesądzają jednak o tym, kto stworzył tekst, fotografię czy grafikę.

Jeśli autorka przygotowała artykuł, a następnie zamieściła go na własnym blogu, korzysta z niego w internecie. Gdy inny serwis chce opublikować ten sam tekst u siebie, znaczenie mają prawa do takiego wykorzystania oraz zakres udzielonego zezwolenia. Sam fakt, że artykuł można odczytać na stronie, nie oznacza automatycznie, że każdy może skopiować go do własnego serwisu. Podobnie pobranie fotografii nie czyni pobierającego jej właścicielem ani twórcą.

Prawa majątkowe różnią się od osobistych: odnoszą się do korzystania i rozporządzania utworem, podczas gdy osobiste chronią autorstwo oraz więź twórcy z dziełem. Przy publikacji warto zatem ustalić, jaki konkretny materiał jest chroniony, kto go stworzył i które prawa mają zastosowanie do planowanego użycia.

Korzystanie z utworów

Korzystanie z utworu w internecie może opierać się na zgodzie uprawnionego albo na wyjątku przewidzianym w przepisach. Licencja określa warunki udzielonej zgody, natomiast dozwolony użytek pozwala w określonych sytuacjach skorzystać z utworu bez uzyskiwania licencji. Osobnym pojęciem jest pole eksploatacji, czyli sposób korzystania, na który może obejmować zgoda lub który ma znaczenie przy stosowaniu wyjątku. Te rozróżnienia pomagają opisać, na jakiej podstawie i w jakim zakresie dochodzi do udostępniania utworów w internecie.

Licencja

Licencja to zgoda uprawnionego na korzystanie z utworu w określonym zakresie. W prawie autorskim w internecie może dotyczyć na przykład publikacji zdjęcia na stronie, użycia ilustracji w materiale wideo albo odtwarzania utworu w transmisji. Sama możliwość znalezienia pliku w sieci nie oznacza, że jego autor udzielił takiej zgody.

Warunki licencji mogą wskazywać, do czego wolno użyć materiału, gdzie można go udostępnić, jak długo obowiązuje zgoda oraz czy dopuszczalne są modyfikacje. Znaczenie mają również ewentualne ograniczenia dotyczące dalszego przekazywania materiału lub użycia go w określonym celu. Zakres zależy od treści konkretnej licencji, dlatego nie należy zakładać, że zgoda na jeden sposób użycia obejmuje wszystkie pozostałe.

Przykładowo fotograf może zezwolić na wykorzystanie zdjęcia w jednym wpisie blogowym przez rok, ale nie na użycie go w reklamie ani na sprzedaż odbitek. Inny zakres może wynikać z odrębnej umowy albo z warunków licencji opublikowanej przy pliku. Zgoda na publikację w serwisie społecznościowym także nie musi obejmować pobrania zdjęcia i umieszczenia go na niezależnej stronie. Licencja jest więc podstawą korzystania, a jej warunki wyznaczają granice udzielonej zgody.

Dozwolony użytek

Dozwolony użytek to wyjątek przewidziany w przepisach, który w określonych sytuacjach pozwala korzystać z utworu bez uzyskiwania zgody w formie licencji. Nie jest zgodą udzieloną przez licencjodawcę, lecz odrębną podstawą prawną. Ustawa o prawie autorskim i prawach pokrewnych przewiduje różne rodzaje takich wyjątków, a każdy z nich ma własne warunki.

Ostrożnym przykładem może być przytoczenie krótkiego fragmentu utworu w internetowej recenzji, gdy cytat służy omówieniu lub krytycznej analizie. Znaczenie ma między innymi uzasadniony cel cytatu, jego rozmiar oraz wskazanie autora i źródła, gdy jest to możliwe. Samo dodanie fragmentu do wpisu, filmu lub prezentacji nie przesądza, że warunki wyjątku zostały spełnione. Cytat powinien pozostawać związany z treścią wypowiedzi, a nie zastępować udostępnienie całego utworu.

Różnica między wyjątkiem a licencją dotyczy podstawy korzystania: w pierwszym przypadku uprawnienie wynika z przepisów, w drugim z udzielonej zgody i jej warunków. Jeśli autor udzielił licencji na wykorzystanie zdjęcia, zakres określa ta licencja; jeśli korzystanie ma opierać się na wyjątku, trzeba sprawdzić jego przesłanki. Dozwolony użytek w sieci nie oznacza ogólnego pozwolenia na kopiowanie i publikowanie cudzych materiałów.

Pola eksploatacji

Pole eksploatacji oznacza określony sposób korzystania z utworu, na przykład jego zapisanie, kopiowanie lub udostępnienie publiczności online. Nie jest ani licencją, ani wyjątkiem od praw autorskich: wskazuje rodzaj działania, a jego dopuszczalność zależy od właściwej podstawy prawnej. Jedno działanie w internecie może obejmować więcej niż jeden sposób korzystania.

Przykłady pól eksploatacji przy korzystaniu z treści cyfrowych
Sposób korzystania	Przykład online	Co opisuje
Utrwalanie	Zapisanie pliku audio na dysku komputera	Utworzenie zapisu utworu na konkretnym nośniku
Zwielokrotnianie	Skopiowanie pliku zdjęcia do folderu lub na inny nośnik	Powstanie kolejnego egzemplarza utworu
Udostępnianie online	Umieszczenie filmu na stronie dostępnej dla odbiorców	Umożliwienie publicznego dostępu do utworu przez sieć

W tabeli chodzi o przykłady działań, a nie o gotowe rozstrzygnięcie, czy konkretne użycie jest dozwolone. Przesłanie filmu na platformę może wiązać się zarówno z utworzeniem kopii, jak i z udostępnieniem go odbiorcom. Pole eksploatacji określa zakres użycia, lecz samo nie odpowiada na pytanie, czy istnieje licencja albo czy zastosowanie ma wyjątek ustawowy. Przed publikacją warto sprawdzić jednocześnie podstawę korzystania i to, czy obejmuje ona planowane działanie, na przykład skopiowanie pliku oraz jego publiczne udostępnienie.

Licencje Creative Commons

Licencje Creative Commons pozwalają twórcom określić, na jakich warunkach inni mogą korzystać z ich materiałów. W internecie można spotkać fotografie, teksty, nagrania i grafiki oznaczone różnymi wariantami tych licencji. Poszczególne oznaczenia dotyczą między innymi wskazania autorstwa, użycia komercyjnego, tworzenia opracowań oraz dalszego licencjonowania. Warunki mogą występować pojedynczo albo łączyć się w zestawy, dlatego samo rozpoznanie jednego symbolu nie wystarcza. Przed ponownym udostępnieniem lub przerobieniem materiału należy sprawdzić pełną treść licencji przypisanej właśnie do niego.

Uznanie autorstwa

Warunek uznania autorstwa, oznaczany w licencjach Creative Commons symbolem BY, wymaga podania informacji o twórcy w sposób rozsądny i odpowiedni do miejsca publikacji. Podpis pod zdjęciem, opis filmu lub przypis przy tekście mogą pełnić tę funkcję.

Autor: podaj nazwisko, nazwę lub pseudonim wskazany przy oryginalnym materiale; nie przypisuj autorstwa sobie ani osobie, która jedynie go udostępniła.
Tytuł: jeśli utwór ma tytuł, zachowaj go w podpisie lub opisie, aby odbiorca mógł rozpoznać konkretną fotografię, tekst albo nagranie.
Licencja: wskaż oznaczenie właściwe dla materiału, na przykład CC BY 4.0, i udostępnij informację o jej warunkach w czytelny sposób.
Źródło: gdy to możliwe, podaj odnośnik do miejsca, z którego pochodzi utwór, tak aby odbiorca mógł sprawdzić jego pierwotne oznaczenie.
Zmiany: odnotuj ingerencje, takie jak przycięcie zdjęcia, skrócenie tekstu lub tłumaczenie; nie sugeruj, że zmieniony materiał jest oryginałem.

Przykładowy podpis pod fotografią może zawierać jej tytuł, nazwisko twórcy podane przy oryginale, oznaczenie CC BY 4.0 oraz informację «kadr przycięty». Taki zapis pomaga odbiorcy ustalić pochodzenie materiału i zakres dokonanej zmiany.

Użycie niekomercyjne

Oznaczenie NC ogranicza korzystanie z utworu do celów niekomercyjnych. W praktyce trzeba ocenić, czy sposób użycia jest przede wszystkim nastawiony na uzyskanie korzyści handlowej lub wynagrodzenia; sam fakt, że odbiorca nie płaci za dostęp, nie przesądza o spełnieniu tego warunku.

Przykładowo, opublikowanie fotografii na prywatnym blogu bez reklam i opłat może wyglądać na użycie niekomercyjne, ale znaczenie ma także kontekst publikacji. Jeśli wpis promuje płatne usługi, produkty lub działalność zarobkową, bezpłatny dostęp do samego zdjęcia nie rozstrzyga sprawy. Z kolei brak przychodu w danym miesiącu nie zmienia automatycznie celu, dla którego materiał został udostępniony.

Przy treściach zamieszczanych w serwisach społecznościowych warto sprawdzić zarówno zastosowany sposób publikacji, jak i warunki licencji przypisanej do utworu. Nie należy zakładać, że każde użycie nieodpłatne mieści się w NC ani że każda publikacja widoczna na stronie z reklamami ma identyczny status. Konkretna ocena zależy od okoliczności wykorzystania i pełnego brzmienia licencji.

Utwór zależny

Warunek dotyczący utworów zależnych, oznaczany symbolem ND, odnosi się do przerabiania materiału lub tworzenia nowego utworu na podstawie istniejącego. Może chodzić na przykład o tłumaczenie artykułu, wykonanie remiksu nagrania albo przygotowanie ilustracji, która twórczo przekształca cudzą grafikę. W każdym przypadku znaczenie ma charakter wprowadzonych zmian i pełne brzmienie licencji.

Zwykłe udostępnienie niezmienionego pliku to co innego niż jego opracowanie. Przekazanie dalej fotografii w pierwotnej postaci nie zmienia jej treści; dodanie do niej nowych elementów, przerobienie kolorystyki lub połączenie z innymi materiałami może natomiast wymagać oceny, czy powstało opracowanie. Samo techniczne dostosowanie pliku, na przykład zmiana formatu potrzebna do jego odtworzenia, nie zawsze oznacza twórczą przeróbkę.

Przy licencji zawierającej warunek ND nie należy zakładać, że wolno publikować każdą zmienioną wersję tylko dlatego, że oryginał można udostępniać. Jeśli plan obejmuje tłumaczenie, montaż lub istotną edycję, trzeba sprawdzić zakres zgody wynikający z konkretnej licencji. W razie wątpliwości bezpieczniejszym rozwiązaniem jest udostępnienie niezmienionego materiału zgodnie z jej warunkami.

Na tych samych warunkach

Warunek SA, czyli udostępnianie na tych samych warunkach, dotyczy opracowania utworu, jeśli jego licencja zawiera takie wymaganie. Osoba publikująca zmienioną wersję musi wówczas zastosować tę samą licencję albo wariant dopuszczony przez jej pełne postanowienia. Dzięki temu odbiorcy kolejnej wersji otrzymują możliwość korzystania z niej na porównywalnych zasadach.

Przykładem może być przerobienie grafiki objętej licencją z warunkiem SA i opublikowanie opracowania z wymaganym oznaczeniem licencji. Nie oznacza to, że każda publikacja materiału Creative Commons automatycznie wymaga zastosowania identycznych warunków. Wymóg SA obowiązuje wtedy, gdy przewiduje go licencja danego utworu i gdy publikowany materiał jest opracowaniem, a nie tylko niezmienioną kopią.

Warunki łączą się w różne warianty, takie jak BY-SA, BY-NC-SA lub BY-ND; dodatkowe oznaczenia zmieniają zakres dozwolonego korzystania. Przed publikacją opracowania sprawdź pełną treść licencji konkretnego materiału, w tym wymagania dotyczące autorstwa, celu użycia, zmian i dalszego udostępniania. Praktycznie: weryfikacja wszystkich warunków przed publikacją pozwala dobrać właściwy sposób oznaczenia i licencjonowania.

Wizerunek i publikowanie

Publikacja zdjęcia w internecie może dotyczyć dwóch odrębnych dóbr: przedstawionej na nim osoby oraz samej fotografii. Wizerunek wiąże się z możliwością rozpoznania człowieka, a prawa autorskie do zdjęcia co do zasady dotyczą twórcy fotografii. Udostępnienie fotografii na publicznym profilu lub stronie może więc wymagać uwzględnienia obu tych kwestii. Rozróżnienie ich pomaga ustalić, czy można opublikować konkretne zdjęcie i na jakich zasadach.

Wizerunek

Wizerunek to rozpoznawalne przedstawienie osoby, na przykład jej twarzy na zdjęciu, nagraniu lub ilustracji. Rozpoznanie nie zawsze wynika wyłącznie z rysów twarzy: znaczenie mogą mieć także charakterystyczny strój, sylwetka albo kontekst ujęcia. Jeśli użytkownicy mogą ustalić, kto został przedstawiony, fotografia może dotyczyć prawa tej osoby do wizerunku, nawet gdy nie podano jej imienia.

Prawo do wizerunku i prawa autorskie do fotografii to różne uprawnienia. Pierwsze dotyczą osoby widocznej na zdjęciu, drugie zaś utworu fotograficznego i jego twórcy. Fotograf, który wykonał portret, może mieć prawa autorskie do zdjęcia, ale samo ich posiadanie nie oznacza automatycznie, że może dowolnie rozpowszechniać rozpoznawalny wizerunek modela. Podobnie zgoda osoby fotografowanej nie przesądza, kto może publikować utwór fotograficzny.

Przy planowaniu publikacji warto zatem ustalić, czy osoba jest możliwa do rozpoznania i kto wykonał fotografię. Przykładowo portret pracownika na firmowym profilu może jednocześnie przedstawiać jego wizerunek i być zdjęciem chronionym prawem autorskim. Każda z tych kwestii wymaga osobnego uwzględnienia.

Rozpowszechnianie

Rozpowszechnianie wizerunku oznacza udostępnienie przedstawienia osoby odbiorcom, na przykład przez opublikowanie zdjęcia na publicznym profilu w serwisie społecznościowym, blogu albo stronie wydarzenia. Liczy się to, że fotografia staje się dostępna dla innych, a nie sam użyty przycisk „opublikuj”. Ustawienia widoczności mają znaczenie: post dostępny każdemu dociera do innego kręgu odbiorców niż materiał ograniczony do wybranej grupy.

Jedno zdjęcie może obejmować jednocześnie wizerunek osoby i utwór fotograficzny. Umieszczenie portretu w publicznym wpisie może zatem rozpowszechniać wizerunek przedstawionej osoby, a zarazem udostępniać fotografię, do której prawa ma jej twórca lub inny uprawniony podmiot. Sam fakt, że plik można pobrać z internetu albo że opublikowano go wcześniej na innym koncie, nie rozstrzyga o prawie do ponownego zamieszczenia.

Przykładem jest zdjęcie uczestnika koncertu zamieszczone w relacji dostępnej dla wszystkich użytkowników. Może ono pokazywać rozpoznawalną osobę, a jego wykonanie jest twórczą pracą fotografa. Przed publikacją trzeba więc rozpatrzyć zarówno osobę widoczną w kadrze, jak i status samego zdjęcia; zgoda dotycząca jednego z tych elementów nie zastępuje uprawnienia dotyczącego drugiego.

Zgoda

Zgoda na rozpowszechnianie wizerunku dotyczy wykorzystania przedstawienia konkretnej osoby, na przykład publikacji jej portretu na stronie organizatora wydarzenia. Jej zakres warto powiązać z celem i miejscem publikacji: akceptacja zdjęcia w galerii z wydarzenia nie musi oznaczać zgody na użycie go w reklamie produktu. Znaczenie ma to, co osoba zaakceptowała i w jakim kontekście fotografia ma być udostępniona.

Taka zgoda nie daje sama przez się praw do fotografii. Jeśli zdjęcie wykonał inny fotograf, osoba publikująca powinna odrębnie ustalić, czy ma uprawnienie do wykorzystania jego pracy, na przykład wynikające z licencji. Z kolei uzgodnienie z fotografem prawa do zamieszczenia pliku nie zastępuje zgody dotyczącej wizerunku osoby, która jest na nim rozpoznawalna.

Przykładowo uczestnik wydarzenia może zgodzić się na umieszczenie swojego portretu w internetowej galerii, ale organizator nadal powinien sprawdzić, kto wykonał zdjęcie i na jakich warunkach wolno je udostępnić. Przed publikacją należy sprawdzić prawa związane zarówno z osobą przedstawioną, jak i z fotografią.

Wolność w sieci i ograniczanie treści

Wolność w internecie obejmuje możliwość publikowania, odbierania i wymieniania informacji, ale konkretne treści mogą podlegać różnym ograniczeniom. Ich opis zależy między innymi od tego, kto podejmuje działanie i na jakiej podstawie. Cenzura internetu, moderacja treści oraz ACTA nie oznaczają tego samego: pierwsze dwa pojęcia odnoszą się do ograniczania treści w odmiennych kontekstach, a trzecie jest nazwą porozumienia międzynarodowego. Rozpoznanie tych różnic pomaga precyzyjnie opisać sytuację, na przykład blokadę strony albo usunięcie wpisu z platformy.

Cenzura internetu

Cenzura internetu oznacza ograniczanie dostępu do treści albo możliwości ich publikowania. Może dotyczyć pojedynczej strony, wpisu, usługi lub większej grupy materiałów; skutkiem bywa brak dostępu do informacji albo niemożność przekazania jej odbiorcom. O samym określeniu nie przesądza jeszcze to, czy ograniczenie jest zgodne z prawem ani czy jego zakres jest uzasadniony.

Ważne jest ustalenie, kto wprowadza ograniczenie. Może to być organ publiczny, administrator sieci lub inny podmiot kontrolujący dostęp do usługi. Znaczenie ma też podstawa działania: na przykład decyzja, wewnętrzna reguła albo ustawienie techniczne. Sam fakt, że materiał nie otwiera się w przeglądarce, nie wskazuje jeszcze, kto zablokował dostęp ani z jakiego powodu.

Neutralnym przykładem jest administrator szkolnej sieci, który blokuje dostęp do określonej strony na urządzeniach korzystających z tej sieci, powołując się na jej wewnętrzne zasady. To opis ograniczenia dostępu, a nie ocena jego zasadności. W przypadku publikacji w internecie warto odróżnić blokadę wprowadzoną przez podmiot kontrolujący sieć od decyzji platformy dotyczącej konkretnego wpisu; różny może być zarówno decydent, jak i zastosowana podstawa.

Moderacja treści

Moderacja treści to działania podejmowane przez platformę wobec materiałów publikowanych przez jej użytkowników, zwykle na podstawie obowiązujących tam reguł. Może zmienić sposób prezentowania wpisu albo ograniczyć dostęp do niego, nie oznacza jednak automatycznie cenzury. Konkretne działanie i jego skutek pozwalają opisać decyzję precyzyjniej niż sama etykieta.

Oznaczenie treści dodaje do wpisu informację, na przykład etykietę o charakterze materiału, pozostawiając go widocznym dla użytkowników platformy.
Ograniczenie widoczności sprawia, że wpis może pojawiać się rzadziej w rekomendacjach lub wynikach platformy, choć nie zostaje całkowicie usunięty.
Usunięcie treści usuwa konkretny materiał z platformy; przykładem może być wpis, który według jej zasad narusza reguły publikowania.
Blokada konta ogranicza lub uniemożliwia korzystanie z profilu, czasowo albo na stałe, i może objąć więcej niż jeden opublikowany materiał.

Moderacja dotyczy decyzji platformy o treściach i kontach w jej usłudze. Ograniczenie wprowadzone przez organ publiczny lub administratora sieci ma innego decydenta, nawet jeśli użytkownik widzi podobny skutek, taki jak niedostępność strony. Dlatego przy opisie zdarzenia warto wskazać, czy treść oznaczono, ukryto, usunięto, czy zablokowano konto, oraz kto podjął tę decyzję.

ACTA

ACTA to nazwa międzynarodowego porozumienia dotyczącego egzekwowania praw własności intelektualnej. Odnosi się do współpracy i działań związanych z egzekwowaniem tych praw; sama nazwa nie opisuje każdej decyzji o dostępie do strony ani każdej reakcji na wpis w serwisie. Pojęcie należy więc rozpatrywać jako nazwę porozumienia, a nie jako ogólne określenie ograniczania treści.

Cenzura internetu opisuje ograniczanie dostępu do materiałów lub ich publikowania, natomiast moderacja treści oznacza działania platformy wobec publikacji i kont. ACTA nie jest synonimem żadnego z tych pojęć. Samo powołanie się na ACTA nie wyjaśnia jeszcze, kto podjął konkretną decyzję ani jaka reguła miała zastosowanie.

Przy analizie ograniczenia treści najpierw ustal, kto je wprowadził i na jakiej podstawie: platforma, administrator sieci czy inny podmiot.